ΕΚΤΟΣ ΤΟΠΟΥ ΚΑΙ ΧΡΟΝΟΥ (ραδιοφωνικη εκπομπη)

"ΔΩΡΟ ΣΤΟ ΧΡΙΣΤΟ". Χριστουγεννιάτικη ιστορία

Εδώ και πολλά χρόνια ο κόσμος γιόρταζε τα Χριστούγεννα με περισσότερη κατάνυξη. Σ’ ένα μακρινό χωριό, λοιπόν, ο παπάς έκανε κάθε χρόνο μια φάτνη στη μέση της εκκλησίας, την παραμονή των Χριστουγέννων.
Οι κάτοικοι πήγαιναν πρώτα πρώτα στην εκκλησία, για ν’ ακούσουν τη θεία λειτουργία, γονάτιζαν κι άναβαν το κεράκι τους μπροστά στη φάτνη. Κάθε κεράκι έπρεπε να σβήσει από μόνο του, λιώνοντας σιγά σιγά, γι’ αυτό γύρω από τη φάτνη ήταν αμέτρητα κεράκια, όσα και οι πιστοί, κι η εκκλησία λαμποκοπούσε κι έφεγγε σαν να ήταν ο ήλιος μέσα της. Όταν η λειτουργία τελείωνε, ο κόσμος πήγαινε στα γύρω κεντράκια, για να φάει και να πιει, να γλεντήσει τη χαρά του για τη γέννηση του Χριστού.
 
Οι χωριανοί άρχιζαν τις προετοιμασίες για τα Χριστούγεννα εβδομάδες πριν. Οι νοικοκυρές έψηναν κουλούρια, πίτες και γλυκά κι οι άντρες έβαφαν την πλατεία του χωριού, την εκκλησία και τα σπίτια τους. Ο παπάς με τα παιδιά του σχολείου και τους δασκάλους σκάλιζε τα ζώα της φάτνης στο ξύλο, τους τρεις μάγους, τους βοσκούς, το αστέρι, την Παναγία και το Χριστό.
Το βράδυ της παραμονής όλα ήταν έτοιμα κι οι άνθρωποι ντυμένοι τα καλά τους πήγαιναν στην εκκλησιά κι άφηναν μπροστά στη φάτνη ένα δώρο για το Χριστό, ό,τι μπορούσε ο καθένας.
Η Μαρία, που ήταν έξι χρονών, πήγαινε κι αυτή κάθε χρόνο με τους γονείς της στην εκκλησία κρατώντας το καλαθάκι με τα κουλούρια που είχε φτιάξει για το νεογέννητο Χριστό. Εκείνο το χρόνο, όμως, η μητέρα της αρρώστησε, κι ο πατέρας της ταξίδεψε σε μια μεγάλη πόλη για να βρει δουλειά και να τα βγάλει πέρα με τα φάρμακα και τα άλλα έξοδα. Ούτε δραχμή δεν τους περίσσευε, για ν’ αγοράσουν δώρο στο Χριστό.
Πώς να πάει στην εκκλησία η Μαρία με άδεια χέρια;
Την ώρα που χτύπησαν οι καμπάνες, η Μαρία μπήκε δειλά δειλά στην εκκλησία και κρύφτηκε πίσω από μια κολόνα. Δεν ήθελε να τη δει κανείς με τα χέρια αδειανά. Οι άλλοι προσκυνούσαν το Χριστό, άναβαν το κεράκι τους και του πρόσφεραν το δώρο τους.
Εκείνη γονάτισε κοιτάζοντας τη φάτνη από μακριά και ψιθύρισε:
- Αχ, Παναγίτσα μου, φέτος δε θα έρθω στη λειτουργία. Δεν έχω να χαρίσω τίποτε στο παιδί σου που γεννήθηκε. Η μητέρα μου αρρώστησε. Δεν έχουμε καθόλου χρήματα. Θα το εξηγήσεις στο Χριστό γιατί δεν του έφερα δώρο;
Ο κόσμος είχε αρχίσει να ψάλλει μαζί με τον παπά το «Χριστός γεννάται σήμερον». Τα μάτια της Μαρίας θόλωσαν από τα δάκρυα, βγήκε από την κρυψώνα της κι έτρεξε προς ... το σπίτι της. Δεν είχε κάνει ούτε τρία βήματα, όταν άκουσε πίσω της μια φωνή να τη ρωτάει:
- Γιατί κλαις, κοριτσάκι μου, μια τέτοια χαρούμενη μέρα;
Ήταν μια γριούλα με γλυκό πρόσωπο και μάτια γεμάτα καλοσύνη.
- Κλαίω, γιαγιάκα, γιατί δε μου περισσεύει ούτε μια δεκάρα, για ν’ αγοράσω ένα δώρο στο Χριστό.
- Γι’ αυτό κλαις, Μαρία; Ο Χριστός ευχαριστιέται και μόνο που τον σκέφτεσαι. Και μόνο που τον αγαπάς. Να, κοίταξε εκείνον το θάμνο με τα πράσινα φύλλα. Γιατί δεν κόβεις ένα μπουκέτο να του το πας;
Το κορίτσι σταμάτησε τα κλάματα, έσκυψε, κι άρχισε να κόβει ένα μπουκέτο από κλαδιά. Έκοψε αρκετά, ώσπου η αγκαλιά της δε χωρούσε πια άλλα.
- Φτάνουν αυτά, γιαγιάκα; ρώτησε τη γριούλα κοιτάζοντας πίσω της, αλλά εκείνη είχε εξαφανιστεί.
Η Μαρία με τα κλαδιά στην αγκαλιά της προχώρησε θαρρετά και μπήκε στην εκκλησία μ’ ένα χαμόγελο αγαλλίασης. Όλα έλαμπαν στο φως των κεριών. Ο κόσμος έψελνε με κατάνυξη. Περπάτησε πάνω στο κόκκινο χαλί που απλωνόταν μπροστά στη φάτνη κι απόθεσε το δώρο της.
- Κοιτάτε αυτό το κοριτσάκι, είπε χαμηλόφωνα μια γυναίκα. Φέρνει κλαδιά από θάμνους στο Χριστό. Και μη χειρότερα.
Όταν τελείωσε το τροπάριο ακούστηκαν ψίθυροι στην εκκλησία.
- Κοιτάξτε, κοιτάξτε τα κλαδιά των θάμνων!
Η Μαρία ήταν ακόμα γονατιστή με σταυρωμένα τα χέρια της. Ακούγοντας τις φωνές, σήκωσε το κεφάλι της τρομοκρατημένη και είδε τα κλαδιά, τα δικά της κλαδιά, να έχουν ανθίσει και να έχουν βγάλει κάτι όμορφα κόκκινα λουλούδια που έμοιαζαν με αστέρια.
- Μα τι έγινε;
- Θαύμα!
- Ήτανε θάμνοι κι έβγαλαν λουλούδια!
Ο παπάς και το πλήθος γονάτισαν μπροστά στη φάτνη, δοξολογώντας το Χριστό γι’ αυτό το ανεξήγητο φαινόμενο.
Η γριούλα – ποια να ‘ταν άραγε; – είχε δίκιο. Το δώρο που δίνεται από την καρδιά είναι το πιο αξιόλογο δώρο. Τα φτωχά κλαδάκια ήταν το πιο σημαντικό δώρο που είχε πάρει ο Χριστός εκείνη τη μέρα…
Από τότε, κάθε χρόνο, τις μέρες των Χριστουγέννων, αυτοί οι θάμνοι ανθίζουν με τα αμέτρητα κόκκινα αστράκια τους, κι ο κόσμος τα ονομάζει «λουλούδια των Χριστουγέννων».
Από το μακρινό εκείνο χωριό έφτασαν και στην πατρίδα μας κι ο κόσμος τα ονόμασε «Άστρα του Χριστού».

  Της Ελένης Χουκ – Αποστολοπούλου

  Από το βιβλίο «Να τα πούμε; Να τα πείτε!»

Ο ΠΟΛΥΤΙΜΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ΤΩΝ ΩΡΙΜΩΝ

Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση. 
Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.
Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.
Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.
Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί. Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.
Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.
Μισώ, να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα.
Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο… μετά βίας για την επικεφαλίδα.
Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες.
Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται…
Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα…
Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.
Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.
Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους.
Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους.
Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.
Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.
Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.
Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων…
Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.
Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.
Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν… 
Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ’όσες έχω ήδη φάει.

Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου.
Εύχομαι και ο δικός σου να είναι ο ίδιος γιατί με κάποιον τρόπο θα φτάσεις κι εσύ…”

Ο Χίτλερ μαθαίνει για τη σύλληψη των χρυσαυγιτών

Μαύρο φίδι που μας έφαγε όλους!

 

Μπούχτισα πια να διαβάζω και να ακούω για τους Αυγουλοκέφαλους, μου έγραψε νωρίτερα μια φίλη. Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο μαζί της. Ωστόσο, φοβάμαι μετά βεβαιότητας ότι τα βραδινά δελτία της Τηλεδημοκρατίας μας θα είναι γεμάτα με γαργαλιστικές λεπτομέρειες για το τι πήραν για πρωινό κι αν ενεργήθηκαν φυσιολογικά τα έγκλειστα πρωτοπαλίκαρα του παρακράτους. Τέτοια μας αρέσει να ακούμε. 

Το θέμα όμως δεν είναι αν αυτή η συμμορία εξαρθρώθηκε, μετά την προσωρινή φυλάκιση των πρωτοπαλίκαρών της. Ασφαλώς δεν εξαρθρώθηκε η συμμορία, ούτε δικαιολογούνται όλοι αυτοί οι έξαλλοι πανηγυρισμοί, επειδή ο κατ’ ευφημισμό υπουργός προστασίας του Πολίτη ζήτησε την παρέμβαση της δικαιοσύνης με τέτοιο τρόπο, ώστε να καταδειχθεί για άλλη μια φορά, έμμεσα αλλά σαφώς, ότι η ανεξαρτησία των εξουσιών του κράτους μας είναι ένα από τα συντομότερα ανέκδοτα του καιρού μας.

Ούτε είναι το θέμα ότι με τους χειρισμούς της, η κυβέρνηση των Ολετήρων, επέλεξε να ρίξει τους πρωταίτιους της συμμορίας στη φυλακή με τρόπο άκομψο, ίσως νομικά επιλήψιμο, αφού θα μπορούσε, εναλλακτικά, να είχε ζητήσει την άρση της βουλευτικής ασυλίας τoυς, την οποία μετά βεβαιότητας θα την ενέκρινε η Βουλή. Ο νοών νοείτω τι μπορεί να σημαίνει, η κοινή γνώμη να εθίζεται στην ιδέα ότι μπορούν να συλλαμβάνονται βουλευτές, έστω και παλιοτόμαρα, στα σπίτια τους κι όχι μόνο κατά τη διάπραξη αυτόφωρου αδικήματος, όπως προβλέπει ο νόμος που οι ίδιοι ψήφισαν. Όμως ούτε αυτό είναι το θέμα, όχι τουλάχιστον προς στιγμή.

Το θέμα είναι ότι οι πραγματικοί πρωταίτιοι, οι κατεξοχήν υπεύθυνοι της άνδρωσης αυτού του φασιστικού μορφώματος, συνεχίζουν να κυβερνάνε. Το θέμα είναι ότι με τις πράξεις και τις παραλείψεις τους, κάνουν το παρόν μας όλο και πιο ζοφερό, το μέλλον μας όλο και πιο δυσοίωνο.

Το γεγονός είναι ότι οι Ολετήρες συνεχίζουν να κυβερνούν και τούτες τις ώρες «διαπραγματεύονται» με τους εκπρόσωπους των δανειστών. Διαπραγματεύονται περισσότερη φτώχεια  περισσότερη δυστυχία, περισσότερους φόρους, περισσότερους κρεμασμένους αυτόχειρες.

Από την άλλη μεριά, είναι γνωστό ότι στις περισσότερες περιπτώσεις, σε όλα τα πλάτη και τα μήκη του πλανήτη, έχει επανειλημμένα αποδειχθεί ότι  το κράτος και το παρακράτος είναι συγκοινωνούντα δοχεία. Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για ένα κράτος διεφθαρμένο, μια χώρα υπό διεθνή οικονομικό έλεγχο, έναν λαό χωρίς σχέδιο εξόδου από μια πρωτοφανή κρίση, μια πολιτική τάξη σε παρακμή, μια κυβέρνηση ανίκανη να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. 

Αν αυτή η καταστροφική πολιτική, με την κατάφωρη παραβίαση της ισονομίας κι όλων των άλλων θεμελιωδών αρχών του Συντάγματος, συνδυαστεί με την εύλογη υπόθεση ότι αυτή η αναμπουμπούλα ενδέχεται να είναι και μεθοδευμένη, τότε μαύρο φίδι που μας έφαγε όλους!

Γιατί τότε η απελπισία του άνεργου, ο φόβος του επισφαλώς εργαζόμενου, η απόγνωση του συνταξιούχου, η οργή του εξαπατημένου ψηφοφόρου, θα γίνουν ποτάμι που θα φουσκώσει για να φέρει ακόμα πιο ψηλά στις προτιμήσεις των ψηφοφόρων, τα Ρεμάλια με τα Μαύρα.

Γιατί η αλήθεια είναι ότι όλοι μας σε ένα καζάνι βράζουμε. Στην ίδια κοινωνία ζούμε. Γιατί είναι εξίσου αλήθεια ότι ούτε καν το μεγαλύτερο όπλο της άμυνάς μας, η παγερή μας, δηλαδή, αδιαφορία στα τεκταινόμενα μπορεί να μας γλυτώσει. Ούτε η αποχή μας από τα δημόσια πράγματα, επειδή έχουμε ακόμα τη δουλίτσα μας και το εισόδημά μας, μπορεί να μας γλυτώσει από την καταστροφή, όταν η στάθμη της οργής των άλλων, των πολλών, των αναξιοπαθούντων, ξεπεράσει ένα όριο.

Και τότε, πραγματικά, μαύρο φίδι που μας έφαγε, όλους! Κι όταν λέμε όλους, εννοούμε όλους.
 http://my-pillow-book.blogspot.gr/2013/09/blackadder.html

Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΠΕΡΑΣΕ ΓΡΗΓΟΡΑ… ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΑΜΕ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΤΙΠΟΤΑ!

Ο δρόμος που οδηγεί στον Ολοκληρωτισμό είναι πάντοτε στρωμένος με «ρεαλισμό», «υπευθυνότητα» και «καλές προθέσεις». Οι κυβερνήτες μετατρέπουν μέρα με την μέρα την ζωή μας σε μια έρημο από χρέη, αγωνίες, φόβους και κατάθλιψη, ο Δήμαρχος εκκενώνει τις καταλήψεις και τα ανεξάρτητα θέατρα και κάνει εγκαίνια σε στρατόπεδα συγκέντρωσης εμπνευσμένα από τις Ευρωπαϊκές νεκροπόλεις, στα κακόφημα σοκάκια τα παιδιά πεθαίνουν απ’ τη πρέζα και εκπορνεύονται για λίγες δεκάρες, οι μικροαστοί κοιτάζουν υπνωτισμένοι την ζωή τους να αντικαθρεφτίζεται στα απογευματινά σίριαλ, η απάθεια έγινε μίσος για την ζωή και αυτοί που μισούν την ζωή ετοιμάζονται να στήσουν ξανά εκτελεστικά αποσπάσματα για τους «ξένους» και τους «ανώμαλους», η αστυνομία και ο στρατός κυβερνούν τον τόπο αφού η μόνη λειτουργία που απέμεινε στο Κράτος είναι να προστατεύει τα συμφέροντα της οικονομικής ελίτ από τις εξαγριωμένες μάζες, οι ακαδημαϊκοί κρύβονται πίσω από τις καρέκλες τους και μετατρέπουν τα πανεπιστήμια σε φέουδα για εκτροφή μορφωμένων ζόμπι, οι εργαζόμενοι ετοιμάζονται να ικανοποιήσουν με το αίμα τους τα επενδυτικά κριτήρια Κινέζων και Ρώσων managers…
Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΠΕΡΑΣΕ ΓΡΗΓΟΡΑ…
ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΑΜΕ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΤΙΠΟΤΑ!

Εμείς στεκόμαστε από την άλλη μεριά του οδοφράγματος και σε περιμένουμε… Κάνουμε απελπισμένα σινιάλα μέσα στο μισοσκόταδο του φόβου, της αδιαφορίας και της απέραντης ύπνωσης… Κοινωνικά Κέντρα, Καταλήψεις, Αυτό-Οργανωμένες εκδηλώσεις στον Δημόσιο Χώρο, Συνελεύσεις Γειτονιάς, μικρές δημιουργικές παρέες φίλων, underground ομάδες, σωματεία βάσης, άνθρωποι που πολεμάνε με όλους τους τρόπους με τα ελάχιστα μέσα που μοιράζονται μεταξύ τους ενάντια στον σύγχρονο παγκόσμιο Ολοκληρωτισμό. Φρικαρισμένοι άνεργοι, εργάτες που σιχαίνονται την δουλειά τους, πιτσιρικάδες που μισούν τους καταναγκασμούς, ρομαντικοί μεσήλικες, κορίτσια που δεν θέλουν να υπακούσουν σε κανέναν, «είμαστε όλοι μπάσταρδοι, τρελοί και ερωτευμένοι»… Βρες τί είναι αυτό που σου αναλογεί να κάνεις στον Δημόσιο Χώρο και καν’ το ΤΩΡΑ! Υπάρχει μια λεπτή γραμμή που ενώνει τον αγώνα για την υπεράσπιση της Ελευθερίας της Έκφρασης στον Δημόσιο Χώρο με τον αγώνα των κατοίκων στην Χαλκιδική, ο Λόφος του Στρέφη ενώνεται με την Κερατέα, τις Σκουριές, την αυτοδιαχειριζόμενη παραλία της Βούλας και του Αγίου Κοσμά, με τις καταλήψεις στην Κρήτη και την Πάτρα, τα κοινωνικά κέντρα στην Κομοτηνή, την Μυτιλήνη και τα Γιάννενα.
Κάθε εκβιαστικός καταναγκασμός, κάθε τοπικό οικολογικό έγκλημα, κάθε μικρός ψιθυριστός ρατσισμός, κάθε μέρα δικιάς μας αδιαφορίας και υποταγής καταστρέφει την ζωή όλων μας για πάντα…
Να υπερασπιστούμε την Ζωή μας! ΝΑ ΜΗΝ ΖΗΣΟΥΜΕ ΣΑΝ ΔΟΥΛΟΙ!

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΑ

«.Επιδίωξη της τυραννίας είναι να πτωχεύσουν οι πολίτες, αφ' ενός για να συντηρείται με τα χρήματα τους η φρουρά του καθεστώτος, και αφ' ετέρου για να είναι απασχολημένοι... οι πολίτες και να μην τους μένει χρόνος για επιβουλές. Σε αυτό το αποτέλεσμα αποβλέπει τόσο η επιβολή μεγάλων φόρων, η απορρόφηση των περιουσιών των πολιτών, όσο και η κατασκευή μεγάλων έργων που εξαντλούν τα δημόσια οικονομικά..»